W roku 1960 powstały pierwsze polskie odbiorniki ze wzmacniaczem m.cz. na lampie ECL82. Były to Figaro produkowane przez ZRK oraz Tango i Kos produkowane w Dzierżoniowie. Wszystkie trzy były niewielkimi odbiornikami w obudowach z tworzywa sztucznego, bez zakresu UKF. Figaro i Kos zasilane były przez autotransformator i prostownik jednopołówkowy. Na masie odbiornika mogło pojawić się napięcie zmienne 220V. Ze względów bezpieczeństwa odbiorniki te nie miały gniazda do podłączenia gramofonu, gdyż to samo napięcie mogłoby wystąpić na metalowych elementach gramofonu, grożąc porażeniem użytkownika.
W odbiorniku Tango zastosowano transformator sieciowy, który izolował układ elektryczny od napięcia zmiennego. Tango miało już gniazdo gramofon/magnetofon typu DIN. Pozycja gramofonu nie występowała na umieszczonym z boku przełączniku zakresów. Do włączenia sygnału z  gramofonu na wzmacniacz służył dodatkowy przełącznik, umieszczony z tyłu, obok gniazda. Jedna z końcówek gniazda była wyjściem sygnału m.cz. na magnetofon.
Usytuowany nad gniazdem przewód zasilający odłączał się samoczynnie od radia przy zdejmowaniu tylnej ścianki.
Tango zostało zaprojektowane w ZR Diora. Po zmontowaniu ok. 4 tys. szt. produkcję przeniesiono w 1961 r. do ZRK w Warszawie. W roku 1967 ZRK zrezygnowały z produkcji wszelkich odbiorników radiowych, koncentrując się na magnetofonach. Tango wróciło do Dzierżoniowa i w latach 1978-79 Diora wyprodukowała jeszcze 77 tys. egzemplarzy.